SA TAON NA NA-DIAGNOSE AKO NG STAGE 4 CANCER, IPINAKASAL KO ANG ANAK KO SA ISANG CEO. AKALA KO LIGTAS NA SIYA.

SA TAON NA NA-DIAGNOSE AKO NG STAGE 4 CANCER, IPINAKASAL KO ANG ANAK KO SA ISANG CEO. AKALA KO LIGTAS NA SIYA. PERO NANG BUMALIK ANG “FIRST LOVE” NITO, PINILIT NITONG PAINUMIN NG ALAK ANG BUNTIS KONG ANAK. KAYA GAMIT ANG MGA HULING ARAW KO, SINIRA KO SILANG DALAWA.

KABANATA 1: Ang Maling Akala

Ang pinakamalaking takot ng isang ina ay ang maiwan ang kanyang anak na walang mag-aalaga. Kaya nang ma-diagnose ako ng Stage 4 Cancer, gumuho ang mundo ko. Wala na akong asawa, at kaisa-isa kong anak si Isabel.

Kaya nang mag-propose kay Isabel ang nobyo nitong si Anton, isang napakayaman at matagumpay na CEO, nakahinga ako nang maluwag. Naisip ko, kahit kunin na ako ng Diyos, may magbibigay ng magandang buhay at proteksyon sa anak ko.

Naging magarbo ang kasal nila. Mukhang perpekto ang lahat. Akala ko, happily ever after na.

Pero hindi ko alam, ang ibinigay ko pala sa anak ko ay isang ginintuang kulungan.

KABANATA 2: Ang Pagbabalik ng Nakaraan

Makalipas ang isang taon, nabuntis si Isabel. Masayang-masaya ako dahil makikita ko pa ang apo ko bago ako mawala.

Ngunit kasabay ng balitang ito ay ang pagbabalik sa Pilipinas ni Lianne, ang “first love” at ex-girlfriend ni Anton.

Mula nang bumalik si Lianne, nagbago si Anton. Naging malamig siya kay Isabel. Ang malala pa, ginawa ni Anton na “Consultant” sa kumpanya niya si Lianne, kaya palagi silang magkasama. Madalas umuwi si Anton ng madaling araw, amoy alak at paboritong pabango ni Lianne.

Hindi nagsusumbong sa akin si Isabel dahil ayaw niyang makadagdag sa stress ko dahil sa cancer. Kimkim niya ang lahat. Dahil sa matinding pambu-bully ni Lianne at pagpapabaya ni Anton, unti-unting nilamon si Isabel ng matinding depression. Nawala ang sigla ng anak ko. Ang dating masayang Isabel ay naging parang anino na lang sa loob ng malaki nilang mansyon.

KABANATA 3: Ang Kalupitan sa Gabi ng Party

Pitong buwang buntis si Isabel nang pilitin siya ni Anton na umatend sa Anniversary Gala ng kumpanya nila. Ayaw sana ni Isabel dahil maselan ang pagbubuntis niya, pero nagbanta si Anton na mapapahiya siya sa mga investors.

Sa kalagitnaan ng party, nilapitan ni Lianne si Isabel. May hawak itong isang baso ng matapang na wine. Sa harap ng ilang mga VIP guests, sinimulan siyang ipahiya ni Lianne.

“Oh, Isabel, ang laki-laki mo na. You look so stressed,” mapang-asar na sabi ni Lianne. “Come on, uminom ka para mag-relax ka. Anton told me you’re so boring lately.”

“Hindi pwede, Lianne. Buntis ako. Bawal sa baby ang alak,” mahinahong tanggi ni Isabel.

Ngunit hinawakan ni Lianne nang mahigpit ang braso ni Isabel at idinikit ang baso sa bibig ng anak ko.

“Huwag kang killjoy! Drink it, or I’ll tell Anton na pinapahiya mo kami sa mga bisita!” bulong ni Lianne nang madiin.

Tumingin si Isabel kay Anton, umaasang ipagtatanggol siya ng asawa niya. Pero nakita niyang nakangisi lang si Anton habang nakikipag-usap sa ibang tao, hinahayaan lang si Lianne na apihin ang sarili niyang buntis na asawa.

Dahil sa matinding takot, stress, at kahihiyan, nanginig si Isabel. Nabitiwan niya ang baso. CRASH!

Doon na bumigay ang katawan ng anak ko. Namimilipit siya sa sakit ng tiyan. Nawalan siya ng malay sa gitna ng ballroom.

KABANATA 4: Ang Galit ng Isang Inang Mamatay Na

Nang makatanggap ako ng tawag mula sa ospital, halos kalimutan ko ang sakit ng sarili kong katawan. Pagdating ko sa ER, nakita ko ang anak ko—maputla, nakakabit sa mga makina, at umiiyak. Muntik na siyang makunan dahil sa extreme stress at panic attack.

Nandoon si Anton, pero hindi siya mukhang nag-aalala. Nag-ce-cellphone pa siya sa labas ng kwarto. Narinig ko siyang kausap si Lianne: “Hayaan mo na siya, Babe. Nag-iinarte lang ‘yun. Pupuntahan kita dyan mamaya.”

Sa sandaling iyon, nag-apoy ang kaluluwa ko.

Naisip ni Anton na mahina ako dahil may cancer ako. Naisip niyang wala akong laban. Pero hindi niya alam, ang isang inang may taning na ang buhay ay isang inang walang kinatatakutan.

Hindi ako umiyak sa harap niya. Ginamit ko ang huling lakas at oras ko para gumawa ng plano. Ibinenta ko ang natitira kong maliit na lupa sa probinsya at ginamit ang pera para kumuha ng pinakamagaling na Private Investigator at Abogado.

Sa loob ng isang buwan, nakuha ko ang lahat ng kailangan ko. Hindi lang mga litrato at video ng panlalalaki ni Anton kay Lianne, kundi pati na rin ang mga ebidensya ng embezzlement (pagnanakaw ng pondo) na ginagawa nilang dalawa sa kumpanya.

KABANATA 5: Ang Huling Regalo ni Mama

Araw ng Board Meeting ng kumpanya ni Anton. Ito ang araw na i-pro-promote sana siya bilang Chairman.

Bumukas ang malaking pinto ng Conference Room. Pumasok ako. Payat na payat, kalbo dahil sa chemotherapy, at nakaupo sa wheelchair na tinutulak ng abogado ko.

“Anong ginagawa mo rito, Tita?!” gulat na sigaw ni Anton. Nandoon din si Lianne sa tabi niya.

“Nandito ako para linisin ang kalat niyo,” malamig kong sagot.

Ipinamigay ng abogado ko ang mga folders sa lahat ng Board of Directors. Laman nito ang mga bank records na nagpapatunay na ninanakaw ni Anton ang pondo ng kumpanya at nililipat sa offshore account ni Lianne. Nandoon din ang mga ebidensya ng pang-aabuso nila kay Isabel.

Namutla ang lahat ng Directors. Namutla si Anton.

“You’re fired, Anton. At kakasuhan ka namin,” sabi ng pinakamatandang Director sa kwarto.

“Wait! It’s a lie! Matandang baliw na ‘yan, malapit na mamatay ‘yan!” sigaw ni Lianne.

Tumayo ako mula sa wheelchair, dahan-dahan pero puno ng awtoridad. Lumapit ako kay Lianne at binigyan siya ng isang malakas na sampal na umabot sa buong kwarto.

PAK!

“Para ‘yan sa apo kong muntik mo nang patayin,” matigas kong sabi. Humarap ako kay Anton at inihagis sa mukha niya ang Annulment Papers.

“Pipirmahan mo ‘yan, at iiwan mo ang anak ko, o sisiguraduhin kong sa bilungan ang bagsak niyong dalawa.”

Nanginig si Anton sa takot. Nawala ang lahat ng kayabangan niya. Wala siyang nagawa kundi pumirma. Nang malaman ni Lianne na wala nang pera at makukulong si Anton, mabilis itong tumakas at iniwan si Anton na mag-isa at baon sa kaso.

EPILOGUE: Payapa sa Pag-alis

Makalipas ang dalawang buwan, nanganak si Isabel. Isang napakagandang malusog na sanggol na babae. Pinangalanan niya itong Eliana, sunod sa pangalan ko na Elena.

Sa loob ng kwarto sa ospital, hawak ko ang apo ko. Mahinang-mahina na ang katawan ko. Halos hindi ko na maidilat ang mga mata ko.

Lumapit si Isabel, hawak ang kamay ko habang umiiyak. Wala na ang depression niya. Bumalik na ang sigla sa mga mata niya. Ligtas na siya. Ligtas na ang apo ko.

“Salamat, Mama,” bulong ni Isabel. “Kung wala ka, baka wala na rin kami.”

Ngumiti ako. Ang misyon ko bilang ina ay tapos na. Naipanalo ko ang pinakamahalagang laban.

“Maging matapang ka palagi, anak,” huling bulong ko.

Ipikit ko ang aking mga mata nang may ngiti sa labi, bitbit ang kapayapaan na alam kong ang aking mag-ina ay malaya na, at hinding-hindi na muling maaapi ninuman.